Weer thuis!

Ik ben dit jaar voor het eerst in mijn leven meer dan drie weken op vakantie geweest. 29 dagen om precies te zijn. Dat klinkt erger dan het is. Vakanties en het echte leven vloeien bij mij altijd vrij naadloos in elkaar over: ik werk op een vakantiedag gemiddeld twee uur en raadpleeg mijn e-mail, beantwoord die en maak indien gewenst ook offertes en andere documenten die bijdragen aan de continuïteit van onze onderneming.

De rust die ik na zo’n vakantiedag heb is overweldigend: ik ben vrij en heb tegelijkertijd de wetenschap dat er thuis en op het werk geen rampen zijn gebeurd. Ik moet er niet aan denken dat ik iets niet weet of dat ik na de vakantie 29x96=2.784 e-mails moet gaan lezen, beoordelen en beantwoorden. Helaas is de laatste twee jaar de werkelijkheid anders. En dat komt dan weer omdat er ook nog zoiets bestaat als de post. U weet wel: papier, envelop, postzegel, postbode en brievenbus. Als je na vier weken thuiskomt ligt er een paar kilo van deze archaïsche ellende op je te wachten, ellende die je niet vanaf je laptop in Zuid-Frankrijk kunt bekijken. Het merendeel van de stapel bestaat uit rekeningen en aanmaningen. Voor de goede orde: ik betaal altijd netjes mijn rekeningen en sta nergens bekend als wanbetaler. Bij het Bureau Kredietregistratie in Tiel kennen ze me niet en dat wil ik graag zo houden. In de zomer is echter alles anders, vooral die van de laatste twee jaar, de jaren van de kredietcrisis. Wat is er aan de hand?

Simpel. Onder invloed van de crisis hebben de meeste bedrijven twee maatregelen genomen: (1) het uitstellen van betalingen en (2) het korter maken van de eigen betaaltermijnen. Omdat iedereen dat doet, schiet niemand er echt wat mee op en is de eindgebruiker, de consument, de dupe. Die kan namelijk zelf geen facturen versturen en moet dus eigenlijk direct na ontvangst zijn rekeningen betalen. De meeste instanties aan wie ik zelf maandelijks geld verschuldigd ben, hebben tegenwoordig een betaaltermijn van twee weken. Ga je vier weken met vakantie, dan krijg je dus in de eerste en de tweede week rekeningen die je niet kan betalen omdat je er niet bent. In de derde en vierde week krijg je over dezelfde rekeningen, de aanmaningen. In een enkel geval zit daar ook al een brief bij van een incassobureau want die varen wel bij de collectief ingevoerde kortere betaaltermijnen. De oplossing is simpel: “Beste schuldeisers, hebben jullie wel eens gehoord van e-mail en digitale facturen? Doen! Een langere betaaltermijn is natuurlijk nog beter, maar dan moeten ook jullie eigen schuldeisers dat doen. Wat zegt u? Automatisch laten afschrijven? Hm, misschien ook wel een idee.

Peter van Druenen