Opgetwitterd!

Vorige week deden Jord Kelder en Felix Rottenberg in het tv-programma De Wereld Draait Door een opmerkelijke oproep. Beide heren ergeren zich al een tijdje aan het gedrag van ministers en leden van de Tweede Kamer. Ze doelden op het gebruik van de mobiele telefoon waarmee momenteel vooral wordt getwitterd. Vrienden, familie, volgers, pers, iedereen moet weten wat er gebeurt en hoe de politicus in kwestie het ervaart. Meestal uiteraard in belabberd Nederlands en met de nodige taalfouten.

Kelder en Rottenberg pleitten voor een totaal verbod op het gebruik van de mobiele telefoon tijdens vergaderingen van de Tweede Kamer. Vergaderen, spreken en luisteren, daar gaat het om in onze nationale politieke arena. Ik ben het helemaal eens met de mannen. Het is inderdaad gênant om te zien hoe vooral de ministers geen enkele aandacht hebben voor de Kamerleden achter het spreekgestoelte en voortdurend met hun Nokia, iPhone of Blackberry aan het spelen zijn. Weg ermee! En wel om twee redenen. In de eerste plaats het misverstand. De politici die twitteren, denken vooral dat ze erg met hun tijd meegaan en daarmee een omvangrijk, vooral jonger publiek aanspreken. Dat is een verkeerde gedachte.

Twitteren is in de ogen van jongeren vooral een bezigheid voor dertigplussers en kan daarom niet echt hip worden genoemd. Wat wel hip is “these days” zeggen ze natuurlijk niet. Stel je voor dat het wordt overgenomen door figuren als Verhagen, Halsema en Rutte. In de tweede plaats denk ik dat de dames en heren politici zich vooral bezighouden met dit soort marginale ICT-speeltjes om te verbloemen dat ze bij het echte werk tot nu toe alleen maar hebben geblunderd. Zowel rechts als links.

We kunnen de voorbeelden uit onze mouw schudden: de OV-jaarkaart, het Elektronisch Patiënten Dossier, het communicatiesysteem van de politie (C2000) en, je kunt erop wachten, de tolpoortjes op onze snelwegen. Ik weet zeker dat ze over deze onderwerpen niet twitteren.

Peter van Druenen